Van 15 juni tot en met 18 juni 2026 kan u stemmen voor de stafhouder, vicestafhouder, leden van de raad van de Orde en afgevaardigden in de AV van de OVB. Er wordt ook een stagiairsvertegenwoordiger verkozen.

Met Henri gingen we even ons oor te luisteren leggen bij kandidaat-raadslid Yorick Van Rintel. 

 

Yorick, voor degenen die jou niet kennen: kan je je even voorstellen?

Ik kom oorspronkelijk uit de regio Oostende en woon intussen anderhalf decennium in Brugge. In de volksmond zouden ze zeggen dat ik een “aangespoelden” ben, wat je nog altijd kunt horen aan mijn accent. Dat gaat er niet uit. Je weet wat ze zeggen. “You can take the man out of the city, but…”

Enfin, eens ik verhuisd was naar Brugge, heb ik mij onmiddellijk geëngageerd in het lokale verenigingsleven. Tot op vandaag ben ik in twee culturele verenigingen actief. Destijds heb ik ook mijn stage aangevat op een Brugs kantoor. Dat was in 2018, het jaar dat de vier West-Vlaamse balies zijn gefusioneerd. Ik heb dus nooit de oude balies gekend, behalve dan van reputatie en clichés, die mij via allerlei smeuïge, ik zou bijna durven zeggen legendarische verhalen ter ore zijn gekomen.

Sindsdien heb ik altijd in Brugge en omstreken gewerkt. Al gauw ging ik ook in het bestuur van de Conferentie Jonge Balie Brugge, waarvan ik drie jaar lang voorzitter ben geweest. Ik heb dat enorm graag gedaan. Je leert allerlei mensen kennen op een plezante manier. Het is buiten de werkvloer dat je de mensen pas écht leert kennen. Dat sluit aan bij mijn persoonlijkheid. Ik hou van mensen om me heen tussen pot en pint, zeg maar.

 

De werking van de balie is voor jou geen onbekend terrein. Kan je daar iets meer over vertellen?

Dat klopt. Ik heb best veel contact met confraters die zich voor onze balie inzetten. Het zijn nog altijd de Conferenties die de stagiairs begeleiden. De voorstelling van stagiairs aan de raad van de Orde en aan de magistratuur, de jaarlijkse pleitwedstrijd en andere stageverplichtingen, de organisatie van de permanente vorming, de openingsconferentie en ga zo maar door… dat zijn allemaal zaken die in de schoot van de jonge balies op poten worden gezet.

Je doet dat natuurlijk niet alleen. Je doet een beroep op je bestuursleden en ook het baliesecretariaat is niet onverdienstelijk in zo’n aangelegenheden, maar het betekent wel dat je aan den lijve ondervindt hoe onze balie dagelijks functioneert. Hoeveel keer ik gebeld of gemaild heb met het baliesecretariaat, hoeveel keer we samengezeten hebben met de stafhouder of leden van de raad om wééral een activiteit in goede banen te leiden, je zou het niet geloven. Ik herinner me nog dat de balie van Friesland eens naar Brugge kwam. Welnu, stafhouder Crivits zorgde destijds voor een locatie, maar ook wij mochten in de bres springen. Pas op, een mens doet dat graag hoor, maar er komt weeral iets bij. Dus ja, ik heb onze balie weliswaar via een zijweggetje, maar toch intensief leren kennen.

De laatste jaren is dat toch een beetje anders. Na corona zijn er intussen weer twee edities van de revue geweest. Ik heb aan beide edities meegeschreven en ook meegespeeld. Bij de laatste editie heb ik mezelf toch echt wel blootgegeven, letterlijk én figuurlijk (lacht). De derde is in aanmaak. Wie weet wat zullen de mensen dan te zien krijgen...

 

Waarom ben je kandidaat en wat wil je realiseren als je wordt verkozen tot raadslid?

Ik ben bovenal kandidaat omdat ik vind dat de directe communicatie tussen advocaat en balie moet worden hersteld.

Onze balie heeft het imago een ivoren toren te zijn, waar de beslissingen worden genomen boven de hoofden van de mensen. Het ons-kent-ons-clubje. De communicatie naar ons advocaten toe lijkt soms gekunsteld. Je kent ze wel, die confraters die naar je glimlachen als het verkiezingen zijn en erna zie je ze in geen tien maanden nog de mondhoeken optrekken. Dat beeld leeft écht onder advocaten. Soms terecht, soms onterecht.

De balie is nog altijd een vertegenwoordigend orgaan. Een dienend orgaan. Ze dient principieel te doen wat de West-Vlaamse advocaat wil. Maar veel advocaten ervaren dat niet zo. Dat veranderen vereist dat je rechtstreeks en diepgaand gaat praten met confraters, al is het tussen de zaken door in de wandelgangen. Ik beweer niet de man te zijn die alles zomaar even in een vingerknip zal veranderen. Dat is niet mijn ambitie, noch is dat realistisch. De raad van de Orde is collegiaal samengesteld en met goede reden. Maar verandering begint bij luisteren naar de basis. Pas wanneer de raad echt luistert naar wat de modale advocaat nodig heeft, kan ze weloverwogen en doordachte beslissingen nemen. Omgekeerd zal er pas een breed draagvlak zijn voor genomen beslissingen als wij advocaten ons gehoord voelen. Ik wil die tussenpersoon zijn. Niet alleen uw stem, maar tegelijk ook de oren van de raad.

 

Wat betekent deontologie voor jou in de dagelijkse praktijk?

Kort samengevat komt deontologie in mijn ogen neer op één gedragsregel: doe de ander niet aan wat je zelf niet wil meemaken. Dat klinkt alsof een leerkracht uit het lager je op de vingers tikt, maar het wordt te weinig toegepast!

Ieder van ons heeft wel al eens in tijdnood gezeten om een conclusie af te krijgen. Wie heeft nog nooit een uitstel nodig gehad, omdat je pas daags voordien werd geraadpleegd? Gun mekaar dat toch. De belangen van je cliënt gaan evident voor, maar je verdedigt je cliënt op zo’n manier dat je nog door dezelfde deur kan met je confrater. Wie geen empathie heeft voor z’n confrater, mag zich aan wederkerigheid verwachten. Hoe zou het ook anders. Dus wil je lang meegaan in dit beroep en je niet moeten bezighouden met de ene mini-strijd na de andere in plaats van met de zaak zelf, hou je dan gewoon aan de regels van ons beroep. Behalve één keer dat ik op m’n tanden heb moeten bijten, heb ik dat nooit moeilijk gevonden.

 

Wat zou je student-zelf denken als hij je vandaag over je beroep zou horen praten?

Dat ik niet onmiddellijk in een Porsche op de rechtbank zal arriveren, tenzij ik die van m’n ouders krijg.

Mijn boekhouder zegt me nog altijd dat ik mijn huidige auto beter eerst “oprijd” vooraleer een nieuwe te kopen (lacht). Het is een goede zaak dat de stagiairsverloning gestegen is, maar je zal als advocaat niet in een mum van tijd rijk worden. Het is zo’n beetje de weg der geleidelijkheid.

Nochtans is het sop de kolen waard. Als ik van die stresserende dagen heb, dan zucht ik even en denk dan bij mezelf van: “Yorick, wat zou je in de plaats doen?” En dan komt er niets. Advocaat zijn is gewoon geestig. De vrijheid, de afwisseling, de constante intellectuele uitdaging, de voldoening als je je slag thuishaalt, … ik zou het niet meer kunnen missen. Ik bedoel, het gras is altijd groener aan de overkant, ja, maar ik ken toch mensen die veranderd zijn van job en later teruggekeerd zijn naar de advocatuur. In hoeveel beroepen zie je dat? Bijna nooit. Ook daar zou ik aan denken met wat ik nu weet.

 

Tot slot: welke boodschap wil je geven aan de West-Vlaamse advocaten die straks hun stem uitbrengen?

Goh, een heel eenvoudige boodschap: informeer je. Ik hoor vaak in de wandelgangen dat er te weinig vernieuwing zit in de raad. Die mensen suggereren dan een plafond of een wisselsysteem, maar ze staan er vaak niet bij stil dat hun eigen stemgedrag mee aan de oorzaak ligt.

Onnoemelijk veel confraters stemmen gewoon op de bekendste gezichten of op mensen die ze persoonlijk kennen, niet wetende wat die mensen willen realiseren of waar ze voor staan. Zo speel je de vaste waarden in de kaart en blijft vernieuwing uit.

Ik heb het zelf meegemaakt. Vorig jaar was ik ook kandidaat voor een mandaat binnen de raad. Eén confrater, die ik redelijk goed ken, vertelde me ná de verkiezingen dat ze niet wist dat ik had meegedaan… Die persoon heeft tijdens het stemmen dus nooit mijn naam op de kandidatenlijst zien staan, wat wil zeggen dat ze maar met een half oog door die lijst is gegaan! Dat is ongeïnformeerd stemmen ten top, terwijl het zó eenvoudig is om eens te peilen welke kandidaat wat wil bereiken. Ze kunnen beginnen met al eens dit artikel te lezen.

 

Succes met de verkiezingen, Yorick!