Het is ondertussen al redelijk wat jaren geleden dat ik met mijn ietwat esoterische, filosofische cliënt bij de notaris zat voor een aanslepende vereffening-verdeling na echtscheiding.

Er was nogal wat geld mee gemoeid maar toch vooral principes, waar hij dan blijkbaar toch minder filosofisch over dacht.

Aan de overzijde van de onderhandelingstafel zijn ex-echtgenote, zichtbaar vermoeid, met haar nieuwe advocaat, zichtbaar fris.

Na jarenlange strijd meende cliënt dat de wind eindelijk in zijn voordeel was gaan waaien. Er waren belangrijke stappen gezet en een gunstige afloop leek binnen bereik.

Daar dacht mijn tegenstrever wel even anders over.

Hij opende met een spervuur aan vragen, opmerkingen en nieuwe invalshoeken. Steken die zijn voorganger had laten vallen en na jaren onder een dikke laag onderhandelingsstof verdwenen waren, raapte hij fris en fruitig weer op.

Volgde een voorstel waar ik niet kon achter staan, ik twijfelde er niet aan dat mijn cliënt hetzelfde zou denken.

Tot hij plots naar mij toe boog en, haast onhoorbaar, fluisterde:

‘Panta rhei.’

Hij zette zich weer rechtop, alsof hij net een voor iedereen vanzelfsprekende diepzinnigheid had uitgesproken.

Stelt u zich vooral een glazige blik van onbegrip voor in mijn ogen. Ik vroeg hem om te herhalen, wat hij deed. Ik vroeg hem wat hij daar dan precies mee bedoelde, hij lichtte toe, minder mysterieus en een tikje denigrerend:

‘’t Is goed’.

Vergewist van mijn mandaat sloten we, enigszins tot mijn verbazing, een akkoord.

Terug op kantoor liet ik de wetboeken even voor wat ze waren en riep dokter Google te hulp.

Panta rhei

Grieks voor: alles stroomt.

In mijn collegetijd had ik al een broertje dood aan de Griekse filosofen en dus wist ik niet (meer?) dat het concept afkomstig is van ene Heraclitus van Efese: niets is onveranderlijk. Alles beweegt, alles evolueert. Niemand stapt tweemaal in dezelfde rivier, omdat zowel het water als de persoon ondertussen veranderd zijn.

De tijd had cliënt gelouterd, hij was dezelfde persoon gebleven maar dan anders.

Die woorden zijn me al die jaren bijgebleven. Omdat ze tot me kwamen in een onverwachte setting en omdat ik wat beter had moeten opletten tijdens de Griekse filosofen. Al blijft de vraag of ik mijn cliënt in die omstandigheden dan wél meteen had begrepen.

Maar na lang wachten vond ik eindelijk een situatie waarop de uitdrukking perfect toepasbaar is: twee jaar batonnaat.

In september 2024 stapte deze stafhouder voor het eerst de rivier van het West-Vlaamse balielandschap binnen.

Sindsdien stroomde heel wat water voorbij. Dat water droeg vele namen: van ‘bediendenstatuut voor advocaten’ over ‘OVA’ naar ‘grondslapers in de gevangenissen’. Van ‘De Gafi en witwas voor advocaten’ over ‘proefproject vertrouwenspersonen’ naar ‘Diplad wordt DPA’.

Steentjes die allemaal verlegd werden in de stromende rivier. Geen revoluties, maar de oevers zijn stevig.

En binnenkort steek ik de rivier weer over. Niet door hetzelfde water en ook niet meer als dezelfde persoon: gelouterd na zoveel overleg op alle mogelijke niveaus, na besprekingen met zoveel confraters, na raadszittingen en tuchtzittingen.

Vier stafhouders verder stroomt de rivier rustig verder. Balie West-Vlaanderen blijft dezelfde maar ook weer niet.

Binnenkort neemt Mr. Stefan Pieters de staf over. Ik wens hem alle succes toe.

Belangrijke dossiers wachten hem op: de perimeter van het beroep, hervorming van de tuchtprocedure en de vertrouwelijkheid van briefwisseling zijn maar een paar voorbeelden. Zijn jaren ervaring als OVB-bestuurder zullen hem zeker van dienst zijn.

Hij zal bovendien kunnen rekenen op een raad van de Orde waarvan alle leden die zich herkiesbaar stelden hun mandaat krachtig bevestigd zagen.

We pinken een traan weg bij het vertrek van Mr. Bart Staelens en danken hem voor de jaren inzet voor ons beroep: eerst tijdens zijn jaren bij de Brugse balie waarvan hij stafhouder werd, later tijdens de fusiegesprekken waar hij vaak de pen hield en tenslotte tijdens ‘de West-Vlaamse jaren’, waar hij steeds rust, evenwicht en doordachte standpunten bracht.

Tegelijk verwelkomen we graag Mrs. Michele Walgraeve en Kris Vincke en zien uit naar hun frisse inbreng.

Ook van pro-stafhouder Carmen Matthys nemen we afscheid binnen onze raad, gelukkig om de beste reden: ze stelt haar expertise ter beschikking als OVB-bestuurder, naast de herverkozen Nicolaas Vinckier.

West-Vlaanderen schittert daarmee ook over de baliegrenzen heen en bij deze dank ik ook Mr. Johan Persyn, Nick De Wint en Piet Rotsaert voor hun inzet van de vorige twee jaren in de algemene vergadering OVB.

Volgend gerechtelijk jaar verschijnt onze vertegenwoordiginging de AV van de OVB aan de aftrap in een nieuwe samenstelling. Mrs. Brecht Maus en Charlotte Benoot vervoegen ons als novicen, Mrs. Antoine Van Eeckhout en Elke Carette zijn terug van (niet lang) weggeweest.

En zo stroomt de rivier verder. Ervaring maakt plaats voor nieuwe ideeën, de kracht van een stabiele balie in beweging.

Ik wens u allen een deugddoend en welverdiend verlof toe. Neem de tijd om even uit de maalstroom te stappen, afstand te nemen van dossiers, conclusietermijnen en zittingskalenders, doe nieuwe energie op.

Want in september wacht dezelfde balie op ons. Maar dan anders.

Alain Vanryckeghem